گردباد

صاحب مجلس ختمم
تو قرنطینه تشویش

تو شب کت بسته من
جز خودم چیزی نمونده
درب داغونم و تنها
آسمون ماه و تکونده

کفترای پشت بومی
یکی زنگی یکی رومی
هموشن جلد زمستون
با سرو کله خونی

می‌شنوی ترکش شعرُ
تو این منطقه مین
تن خمپاره تو باغچه‌اس
ولی ما به کوچه بدبین

این منم همیشه دریا
فرزندِ کتاب و گیتار
عاشق سرباز گمنام
کوچه و باروت و اصرار

اول صف واسه قصه
قصه‌های بی‌طرفدار
حالا تو خانه زمینگیر
ته خط گوشه دیوار

سر ظهر تو خواب مردم
حلق تو پر از پَر پرنده است
بسه هرچی حرف شنیدیم
ایندفعه تکان دهنده است