بعضی وقتها به بعضی از وبلاگها لینک میدهیم بدون اینکه به آنها سربزنیم. ولی به بعضیها از قصد لینک نمیدهیم ولی همیشه پستهای وبلاگهایشان را به دقت و با عطش میخوانیم. خیلیها را میشناسم وقتی ازشان سوال میکنید فلان وبلاگ را میخوانی یهو خودشان را به کوچهی چپ میزنند میگویند: نه، اصلن اسم همچنین وبلاگی را تا حالا نشنیدهاند. با آنکه مشتری ثابت نوشتههای آن وبلاگ هستند.
وبلاگهایی وجود دارند که آنها را میخوانیم بدون اینکه هیچ وقت به آنها لینک دهیم. من این جذابیت پنهان را دوست دارم. این زیرزمینی بودن را. اینکه نمیخواهیم کسی بداند ما در پنهانترین زوایای ذهنمان چه میگذرد. وبلاگهایی هستند که شبیهه بقیه نیستند. با بقیه فرق دارند. یک دفترچه دارم که از یک طرف در آن آدرس وبلاگهای که تازه کشف میکنم و قرار نیست به آنها لینک بدهم را مینویسم و از طرف دیگر جملههای وبلاگهای که میخوانم و خوشم میآید.
پیشنهاد میکنم شما هم یک دفترچه داشته باشید و در آن جملات و آدرس پستهایی که خوشتان میآید را بنویسید. چند سال بعد یک دفترچه هیولا دارید. پر از لحظاتی که سرشار از جادوی کلمات است. این لینک ندادن به وبلاگهایی که میخوانیم شبیهه اسکار نگرفتن همشهری کین و پیانیست است.
