وقتی محمد عطا هفده ساله با آن هواپیمای مسافربری غولپیکر و با آن چرخش پستمدرنیستی خود را به برجهای دوقلو زد همه دانستند که جنگ میان پستمدرنها و مدرنیستها از بطن کتابها، نظریهها و بحثهای دانشگاهی به یک لشکرکشی تمام عیار و جنگ رو در رو کشیده شده است.
اگر در خلال جنگ جهانی دوم و جنگ سرد، حتا شیشه یک پنجره در امریکا نشکست ولی در 11 سپتامبر 2001 همه دنیایی که با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی خود را آمادهی پرپایی آخرین امپراطوری تاریخ میکرد هر روز پیش از پیش و با سرعتی سرگیجهآور به سمت انهدام به پیش میرود.
و این وضعیتی است که مدرنیستها مسئول آن هستند و باید به خاطر نظریهی «جهانی شدن» هزینه آن را پبردازند. اگر دالی و بونوئل این عکس را میدیدن چه میگفتند؟ سورئالیستیترین صحنه در تمام تاریخ! بیشک مقام امریکا از بین رفتنی است. حادثه ۱۱ سپتامبر به خوبی این نظریه را ثابت میکند.
اگر جامعه را جسم و فرهنگ (بخوانید پستمدرن) را همچون روح در نظر بگیریم به خوبی میتوانیم پیامدهای به چالش کشیده شدن فرهنگ برای جامعه را در ذهن خویش ترسیم کنیم. در دنیای مدرن همه باید مثل هم فکر کنند. البته اگر فکر نکنند که دیگر خیلی بهتر است. جامعه مدرن به جای تو فکر خواهد کرد.
او به تو کوکاکولا و مکدونالد میدهد تا تو دیگر به هیچ چیز فکر نکنی. او تو را سوار بنز و بیامدبلیو میکند تا تو هیچ وقت دیگر فکر نکنی. در مدرنیسم هیچ چیز به اندازه فکر کردن جرم نیست. پست مدرنیسم تو را به فکر کردن دعوت میکند و همین برای مدرنیستها گران تمام میشود.
نخستین چیزی که خرده فرهنگها در دوران جهانی شدن با آن روبرو میشوند «موزاییک فرهنگی» است. موزاییک فرهنگی اصطلاحی است که داریوش شایگان برای توصیف وضع فرهنگی جوامع در جهان نو به کار برده است.همچنین امپریالیسم فرهنگی عبارت است از اراده معطوف به همگونسازی خرده فرهنگها توسط یک فرهنگ.
مدرنیسم به دنبال ایجاد یک فرهنگ برتر است. یک فرهنگ واحد. از ویتنام تا پاریس همه باید یک فرهنگ را قبول داشته باشند. همه باید با یک صدا فکر کنند. با یک چشم ببینند و این یعنی امپریالیسم فرهنگی که از بازوهای اجرایی مدرنیسم است. سه جنبه کلی در مورد امپریالیسم فرهنگی شناسایی شده است: گسترش مارکتینگ، گسترش تجارت بردگی جنسی و جهانی شدن فرهنگ واحد.
از هولیگانهای فوتبال، تروریستهایی که با هواپیما به برج میزنند و آنهایی که شیشهی باجههای تلفن را پایین میآورند تا کسانی که با کاتر به جان صندلیهای اتوبوسها میافتند همه شورشیانی هستند که بر علیه وضع موجود قیام کردهاند. و همین تخریب، هامارشیای دنیای مدرن است. دنیای مدرن در پی ساختن است و پستمدرنها به تبعیت از اجداد خود (آنارشیستها) در پی ویرانی هستند.
